ఇది మనకు సుపరిచితమైన పదమైనా ఇప్పటి పిల్లలకి పెద్దగా తెలియకపోవచ్చు. వరండా అనగానే నాకు బాగా పరిచయం ఉన్న వ్యక్తి ని కానీ,ఆత్మీయులను తలచుకుంటే కలిగే ఆనందం కలుగుతుంది. ఎందుకో తెలియని అనుబంధం చిన్నప్పటి నుండీ ఏర్పడింది.
మా చిన్నప్పుడు మాది రెండు వాటాలు వున్న చిన్న ఇల్లు. రెండు వాటాలకు ఒక్కటే వరండా. పిల్లలంతా కలిసి తాడాట, తొక్కుడు బిళ్ల,గాజు పెంకులాట, అచ్చన రాళ్లు, ఇలా ఉదయం నుండి సాయంకాలం దాకా వేసవి సెలవులు , ఆదివారాలు వరండా లో నే గడిపే వాళ్ళం. ఇక మా అమ్మమ్మ వాళ్ళ ఇంట్లో కూడా పెద్ద వరండా వుండేది.మామయ్య పిల్లలు, పక్కింటి పిల్లలు, మేము కలిసి అక్కడ మళ్లీ క్రికెట్,కారంస్,ఛెస్ లాంటి ఆటలు ఆడేవాళ్ళం. మా అమ్మమ్మ బియ్యం,మిర్చి, పప్పులు,వడియాలు అన్ని వరండా లో ఎండపెట్టి , అక్కడే కూర్చుని చక్కగా పేపర్, నవలలు చదివేది. సాయంత్రం అక్కడే కూర్చుని పువ్వులు అల్లేది, మా అల్లరి ఎక్కువ అయ్యింది అని తిట్టి హోమ్ వర్క్ కూడా అక్కడే చేయించేది. వేసవి కాలంలో వేడి తట్టుకోలేక వరండా అంతా నీరు పెట్టి, ఆరిన తరువాత చాపలేసుకుని పడుకొంటే ఎంత చల్లగా వుండేదో. ఇక శుభ కార్యాలప్పుడు ఎంత మంది చుట్టాలు వచ్చినా , కూచోడానికి , పడుకోడానికి ఆదుకునేది వరండా నే. పెళ్లిళ్ల సమయంలో పూలు గుచ్చడానికి, పూలు వరండా లో రాశి పోసి ఆడంగులందరు చుట్టూ కూచుని కబుర్లు చెప్పుకుంటూ మాలలు కట్టేవారు. లడ్డూ చుడతానికి బూందీ పాకం పెద్ద గిన్నెలు పెట్టుకొని అందరూ కలిసి కబుర్లతోపాటుగా పాటలు పాడుతూ లడ్డూలను చేసే వాళ్ళు. ఒక్కో సారి సరదా ముదిరి పాత విషయాలను గుర్తు చేసుకుని చిన్న చిన్న గొడవలు కూడా జరిగాయి.
ఇన్ని రకాలు గా ఉపయొగకరం అయిన వరండా చివరకు ఇంట్లో ఎవరైనా చనిపోతే అందరూ చూడటానికి వీలుగా శవాన్ని వుంచేది కూడా వరండా లోనే....
No comments:
Post a Comment